Het menselijk brein ondergaat gedurende ons leven niet alleen een ontwikkeling en afname, maar reorganiseert zich ook in een reeks goed gedefinieerde stadia. Volgens een Britse studie gaat het brein door vijf verschillende fasen tijdens een leven.
Belangrijke reorganisaties vinden plaats rond de leeftijd van 9, 32, 66 en 83 jaar, wat vijf periodes van neuronale bedrading creëert, aldus neurowetenschappers van de Universiteit van Cambridge. Deze bevindingen zijn essentieel voor het begrijpen van de breinontwikkeling over de levensduur.
De Vijf Algemene Fasen van de Breinstructuur
- Kindertijd: Van de geboorte tot 9 jaar
- Adolescentie: Van 9 tot 32 jaar
- Volwassenheid: Van 32 tot 66 jaar
- Vroeg Verouderen: Van 66 tot 83 jaar
- Laat Verouderen: Na 83 jaar
Van Kindertijd naar Adolescentie
De topologie van het kinderbrein strekt zich uit van de geboorte tot een keerpunt op 9-jarige leeftijd. Gedurende deze periode worden de neurale verbindingen verstevigd. Bijvoorbeeld, het aantal synapsen, de contactpunten tussen neuronen, is aanvankelijk overvloedig bij baby’s en vermindert daarna om alleen de meest actieve te behouden.
Op 9-jarige leeftijd ondergaat het brein een radicale verandering in cognitieve capaciteit, wat leidt naar de adolescentiefase die gemiddeld tot 32 jaar duurt. Deze uitbreiding van de adolescentie bevestigt de gedachte dat de hersenen meer tijd nodig hebben om volledig te rijpen dan eerder werd gedacht.
De Volwassenheid en het Leven na 66 jaar
De volwassenheid, de langste fase, duurt meer dan drie decennia, waarin de architectuur van de hersenen stabiliseert zonder grote veranderingen. Dit komt overeen met een plateau in intelligentie en persoonlijkheid.
Rond de 66 jaar begint een nieuwe fase die bekend staat als vroeg verouderen, welke aanhoudt tot ongeveer 83 jaar. In deze fase zijn er geen ingrijpende structurele veranderingen, maar er ontstaan wel significante transformaties in de neurale netwerken.
Het laatste keerpunt vindt plaats rond de leeftijd van 83 jaar, gekenmerkt door een afname van de algehele hersenconnectiviteit. De kennis dat de hersenontwikkeling geen constante vooruitgang is, maar wordt gekenmerkt door enkele belangrijke keerpunten, biedt nieuwe inzichten in verschillende aan connectiviteitsgebreken gerelateerde aandoeningen.
Deze inzichten kunnen ons helpen te begrijpen waarom de hersenen op verschillende momenten in het leven, zoals leerstoornissen in de kindertijd, schizofrenie aan het eind van de adolescentie of dementie in het latere leven, zich anders ontwikkelen.
