Tijdens de zevende Mineralen-, Fossielen- en Sieradenbeurs, die dit weekend op 6 en 7 december in Haguenau plaatsvond, waren fossielen de minst vertegenwoordigde objecten op de stands. David Gluck, de organisator van het evenement en zelf eigenaar van een online winkel die fossielen verkoopt, legt uit: “In Frankrijk zijn er slechts ongeveer vijftien gespecialiseerde handelaren in fossielen die aan beurzen deelnemen.”
Op een van de weinige stands die aan deze bewaarde zeedieren zijn gewijd, staat Michael Weyer uit Postroff (Moselle), die gespecialiseerd is in de voorbereiding van fossielen. Hij ontvangt ruwe stenen en verwijdert de rots rond de specimens om ze esthetisch aantrekkelijk te maken. “Ik gebruik mechanische technieken, zoals een pneumatisch potlood, of verschillende chemische methoden,” legt hij uit. Sommige stukken zijn bedoeld als versiering, terwijl andere meer gewild zijn bij verzamelaars, zoals bepaalde exemplaren die hij zelf in de omgeving van Sarrebourg heeft gevonden.
De Jacht naar Amonieten en Overige Fossielen
De zoektocht naar restanten van amonieten, kreeften, vissen en zelfs werveldieren, die sinds onheuglijke tijden in sedimentlagen zijn gevangen, kan worden vergeleken met het zoeken naar schatten. Deze activiteit vindt doorgaans plaats op plekken waar menselijke activiteiten samenvallen met geologische blootstellingen zoals steengroeves, wegenwerken, bouwprojecten en landbouwgronden.
Wanneer David Gluck op zoek gaat naar fossielen, vergeet hij zelfs zijn basisbehoeften: “Ik denk zelfs niet meer aan eten, ik voel geen honger. Op zulke momenten maken we serotonine aan.” Soms kunnen ontdekkingen zelfs van belang zijn voor wetenschappers. Een verzamelaar vond bijvoorbeeld een kreeft in een oude groeve in Chalon-sur-Saône en meldde het aan een museum in Parijs.
De Uitdagingen van Fossielen Jagen
Vroeger volstond een mondelinge overeenkomst van de eigenaren of bedrijven op de locatie voor verzamelaars om met hun hamer, schep of pikhouweel aan de slag te gaan. Tegenwoordig is dit niet meer zo eenvoudig: “We stuiten op de wijziging van gewoonten,” betreurt David Gluck. “Vaak zijn er schriftelijke toestemmingen nodig, vooral omwille van verzekeringskwesties.” Terwijl hij in sommige gebieden “vergunningen voor opgravingen heeft, aangezien de mijnwerkers mijn vrienden zijn,” is het steeds moeilijker om elders toestemming te krijgen.
Daarom kiest de verzamelaar nu vaak voor een ander speelveld: Duitsland, “waar ze een echte cultuur van paleontologie hebben.” In Duitsland openen sommige groeves, zoals die in Holzmaden, zelfs hun deuren voor het grote publiek, waarbij bezoekers de mogelijkheid krijgen om fossielen te verzamelen. Dit vormt tevens een kans voor een gezinsuitje.
