Het is met een opvallende aanwezigheid van een dikke ijskap dat de oceaan van de maan Europa, die rond Jupiter cirkelt, is bedekt. De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft met haar Galileo-rondvaart het eerste significante bewijs gepresenteerd voor de aanwezigheid van een oceaan die mogelijk zelfs tweemaal zoveel water bevat als de oceanen en zeeën van de aarde samen.
Wetenschappers bestuderen Europa al sinds de jaren ’90 als een van de meest vielbelovende hemellichamen in ons zonnestelsel in de zoektocht naar buitenaards leven. De afgelopen jaren zijn er significante missies gepland, waaronder de Juno-sonde die Europa in 2022 heeft benaderd voor het onderzoek naar de interne structuur en atmosfeer van Jupiter. Maar de Europa Clipper, die in 2024 wordt gelanceerd en in 2030 in een baan om Europa zal komen, is specifiek gericht op het onderzoek van deze intrigerende maan.
Volgens consensus in de planetologie varieert de dikte van de ijskap op Europa tussen de 10 en bijna 50 kilometer. Ondanks deze immense dikte kunnen scheuren, kloven en andere imperfecties in het ijskleed mogelijk de transport van voedingsstoffen tussen het oppervlakte en de oceaan bevorderen.
Volgens een studie gepubliceerd door een onderzoeksgroep onder leiding van Steven Levin van het California Institute of Technology in het tijdschrift Nature Astronomy, lijkt het erop dat de vloeibare oceaan van Europa volledig is afgesloten van het oppervlak van de maan, wat de kans op het vinden van leven zou kunnen verminderen.
De onderzoekers die de gegevens van de Juno-sonde analyseerden, schatten de gemiddelde dikte van de ijskap op ongeveer 29 kilometer. De scheuren die aan de oppervlakte zijn waargenomen, zouden echter slechts enkele centimeters breed zijn en zich tot een paar honderd meter diep uitstrekken.
De onderzoekers merkten op dat “de gaten die zijn in kaart gebracht met de microgolf radiometer niet diep genoeg gaan en niet wijd genoeg zijn om enige substantie tussen de oceaan en het oppervlakte te transporteren.” Dit sluit nog niet de mogelijkheid van leven uit, aangezien er mogelijk andere planetologische transfermechanismen zijn. Het feit dat Jupiter nog steeds veel onontdekte gebieden heeft, houdt de hoop levend.
Er wordt gesuggereerd dat, hoewel de dikte van het ijs het onderzoek bemoeilijkt, dit ook kan bijdragen aan de langdurige identiteit van buitenaards leven op Europa.
