Onverwachte Ontdekkingen: Dieren Leven op Plastic Vervuiling in de Stille Oceaan

Plastic drijft rustig door de Stille Oceaan. Sommige stukken zijn jaren geleden in beweging gekomen, terwijl de zon en het zout hun effecten uitoefenen. Ver weg van het land, waar de zee meestal weinig biedt om zich aan vast te houden, beginnen deze fragmenten een nieuwe rol te spelen. Kleine dieren hebben ze gevonden. Ze blijven, groeien en sommige reproduceren zelfs. Dit was niet wat wetenschappers verwachtten toen ze plastic uit het midden van de oceaan begonnen te halen. De open zee leek te blootgesteld en te leeg te zijn. Maar het plastic blijft drijven, het blijft bestaan, en langzaam, bijna stilletjes, wordt het gebruikt. De afvalpatch is nog steeds vervuild, maar is nu ook bewoond.

Onderzoek naar Onverwachte Mariene Leven

Een studie gepubliceerd in Nature begon met een close kijk op 105 grote plastic stukken verzameld uit de Noordelijke Pacific Subtropische Gyre, een traag bewegend systeem van stromingen waar drijvend afval zich verzamelt. Bijna alle voorwerpen droegen leven. Zeepokken waren veelvoorkomend, net als krabben, amfipoden, zeeanemonen en andere kleine ongewervelde dieren. In totaal telden onderzoekers 46 verschillende soorten dieren, waarvan velen daar helemaal niet zouden moeten zijn.

Kustdieren in de Open Zee

Wetenschappers dachten lange tijd dat de open oceaan niet toegankelijk was voor kustsoorten. Er is geen zeebodem om je aan vast te klampen en weinig beschutting tegen golven of roofdieren. Voedsel is minder voorspelbaar en de omstandigheden veranderen snel. Men dacht dat kustdieren niet in staat waren zich aan deze omstandigheden aan te passen. Wat het plastic laat zien, is iets eenvoudigers: het probleem was misschien nooit het water. Het was misschien het gebrek aan een oppervlak. Zodra dat oppervlak verscheen in de vorm van drijvend afval, verschoof de situatie.

Plastic als Huis voor Mariene Soorten

Niet al het afval is gelijk. Netten en touwen blijken de meeste levensvormen te huisvesten. Hun gedraaide vormen creëren zakken en schaduw, en bieden grip. Sommige stukken waren duidelijk al vele jaren op zee, slijtage heeft ze tot een dunne, broze staat gebracht, maar ze hielden stand. Deze objecten fungeren als kleine vlotten. Na verloop van tijd verzamelen ze lagen organismen, waarvan sommigen zich voeden, anderen beschutting zoeken of simpelweg blijven hangen. Het is geen koraalrif en geen land, maar het is voldoende.

Dieren op Transit of Een Nieuwe Thuis?

Ze blijven niet alleen hangen; velen reproduceren zelfs. Wetenschappers vonden vrouwelijke dieren met eieren en tekens van verschillende groeifases op hetzelfde object. Jonge en volwassen dieren deelden de ruimte. Zeeanemonen toonden meerdere grootteklassen die samenleefden, wat suggereert dat de aankomst geen toeval was, maar duidt op volharding. Sommige soorten kunnen zich zonder een partner voortplanten of laten jonge dieren snel vestigen, eigenschappen die hen kunnen helpen om lange afstanden op drijvend plastic te overleven.

Verbanden met Japan

De meeste geïdentificeerde dieren zijn afkomstig uit het westen van de Stille Oceaan. Enkele zijn bekend van de kust van Japan. Een paar stukken afval droegen zelfs merken van Oost-Azië, hoewel het merendeel van het plastic zijn duidelijke herkomst had verloren. Afval gerelateerd aan tsunami’s van eerdere gebeurtenissen kan een rol hebben gespeeld, maar het bredere beeld is beweging. Plastic reist gemakkelijk en het leven gaat mee. In de loop van de tijd kunnen soorten van een kustlijn zich ver buiten hun gebruikelijke bereik vestigen.

Wat Betekent Dit voor de Oceaan?

Deze nieuwe drijvende gemeenschap wordt soms neopelagisch genoemd. Het bestaat omdat het plastic bestaat. Het vervangen van natuurlijke ecosystemen gebeurt niet; het verandert ze. Kustsoorten mengen zich nu met soorten uit de open oceaan op hetzelfde afval. Hoe dit de voedselwebben en concurrentie beïnvloedt, is nog onduidelijk. Er is geen nette afsluiting hier. Het plasticprobleem blijft bestaan, maar wat veranderd is, is het begrip. De hoge zeeën zijn niet zo leeg als ze ooit leken; ze worden langzaam hervormd door wat wij achterlaten.