Als kind overschreed Maëlan Goovarets al snel de grenzen van de chemie. Op een dag ontplofte een glazen fles in de vriezer. “We wisten nooit in welke staat we ons huis zouden terugvinden,” glimlacht Joëlle, zijn moeder, vandaag de dag. In Pontivy was wetenschappelijke nieuwsgierigheid nooit een vies woord voor de Goovarets.
Tien jaar later heeft Maëlan, nu 20 jaar, zijn smaak voor experimenteren niet verloren. Hij houdt zich bezig met videogames, informatica, en triatlon om de balans te bewaren. En vooral, hij heeft een prestatie geleverd die hem ver van Bretagne heeft gebracht: hij is begonnen aan de École supérieure de physique et de chimie industrielles (ESPCI) in Parijs. Een van de meest selectieve wetenschappelijke scholen van het land. In zijn klas zijn drie Bretons en slechts één Morbihannais.
Een Verrassende Toelating
“De toelating was een verrassing. Ik dacht dat ik de mondelinge examens compleet zou mislopen. Maar de professoren hebben me goed voorbereid en ik ben geselecteerd uit de 100 studenten.” Zo simpel is het: Maëlan heeft de school van zijn dromen binnengedrongen. Met gloednieuwe laboratoria, onderzoeksdocenten als leraren, en een studentenhuis dat volledig aan zijn klas is gereserveerd. Sinds september leeft hij de Parijse droom in deze instelling, die sinds de vorige eeuw zes Nobelprijswinnaars heeft opgeleid. “Marie Curie was hier. Haar man Pierre Curie ook, en hun schoonzoon Frédéric Joliot-Curie, samen met drie andere uitzonderlijke fysici en chemici.”
Een Ondersteunende Familie
Als jongste van vier is Maëlan opgegroeid in een omgeving die bevorderlijk was voor roeping: twee ouders die dierenarts zijn, een broer die verpleegkundige is, een andere broer die informaticus is, en een zus die in de nucleaire sector werkt. “Hij heeft hard gewerkt,” benadrukt zijn moeder. Zijn vader, Vincent, voegt eraan toe: “Als hij iets wil, laat hij niet snel los. De triatlon vereiste elke avond training en kilometers fietsen in het weekend!”
Trots uit de Provincie
Sport heeft Maëlan geholpen om gefocust te blijven tijdens zijn twee jaar op de voorbereidende school, het lycée Dupuy-de-Lôme in Lorient. “Toen ik op de middelbare school zat, deed ik het om mezelf bezig te houden. Tijdens de voorbereidende periode was het om stoom af te blazen.” Op school wordt hij beschreven als “een zeer goede leerling”. Maëlan zelf spreekt liever over een “gebied dat hem aanspreekt”. “Het is veel werk, maar omdat ik het leuk vind, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik achterbleef.” Jean-Christophe Bidet, directeur van de instelling, voegt eraan toe: “Het is een enorme trots, en niet per se toeval. We zijn een ‘provinciale’ voorbereiding, maar dat is een kans. We hebben een team van docenten die bijzonder aandachtig zijn voor het welzijn van hun studenten.”
Toekomstige Ambities
Bij de ESPCI kijkt de aspirant-chemicus verder in de toekomst. Zoals 80% van zijn medestudenten, ambieert hij een doctoraat. “Dat is ook het project vanaf het moment dat ik hier binnenkwam. En in tegenstelling tot veel scholen hebben we al de faciliteiten en contacten om onderzoek te doen, wat het proces enorm vergemakkelijkt.” En hij durft ook te dromen. “Met een beetje arrogantie zou ik zeggen dat ik de mensheid wil vooruithelpen. Blinden weer zicht geven of genetische ziektes genezen. Iets dergelijks.” Onderzoeker, ja. “Maar bovenal, ontdekkingsreiziger.”
