De oceaan is een fascinerende, maar ook uitdagende realiteit. Ongeveer 10% van de wereldbevolking woont aan de kust, terwijl 60% binnen 100 kilometer van de zee leeft. Met 71% van het aardoppervlak bedekt door water, en 80% van alle levensvormen die zich in deze enorme watermassa bevinden, zou onze planeet niet alleen ‘aarde’ maar ook ‘waterbol’ kunnen worden genoemd.
Toch blijft veel van de oceaan een mysterie voor de mensheid. Volgens de Amerikaanse National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) is slechts 5% van de oceanen onderzocht, en minder dan 0.001% van de diepzeebodems is in kaart gebracht. Dit gebrek aan kennis over de oceanen wordt vaak vergeleken met de onontdekte gebieden van de ruimte, waar na de eerste maanlanding in 1969 vele ontdekkingen zijn gedaan.
In tegenstelling tot de ruimteverkendende technologieën die we in ons dagelijks leven gebruiken, zoals vriezer voedsel, waterfilters en geheugenschuim, staat de verkenning van de oceaan nog steeds in de kinderschoenen. Hoewel Europa en de Verenigde Staten in de jaren ’60 begonnen met diepzeonderzoek, zijn veel projecten om economische redenen stilgevallen. De interactie tussen mensen en de zee beperkt zich momenteel tot olie- en gaswinning, aquacultuur en toerisme.
Desondanks blijven de mogelijkheden van de oceaan fascinerend en vrijwel onbeperkt. Van de exploratie van mariene mineralen en energiebronnen tot de studie van de mariene ecosystemen, de oceaan kan een cruciale rol spelen in de toekomst, vooral in het licht van de klimaatcrisis.
De uitdaging om de onderwaterwereld te verkennen, is niet alleen een kwestie van territorium, maar ook een teken van een nieuwe richting in de menselijke ontwikkeling. De expansie onder de zee biedt een enorme mogelijkheid om nieuwe leefruimten te creëren, ver boven de grenzen van land en water.
Recente onderzoeksprojecten naar onderzeese steden zouden een technologische revolutie kunnen ontketenen, vergelijkbaar met de ontwikkelingen die voortkwamen uit de ruimtemissies. Volgens rapporten van NASA hebben diverse ruimteonderzoeken en de commercialisering van gerelateerde technologieën in 2021 alleen al duizenden banen gecreëerd en aanzienlijke belastinginkomsten gegenereerd.
Dit heeft de aandacht van grote landen getrokken, die nu de diepten van de oceaan opnieuw onderzoeken. De Verenigde Staten, met hun enige onderzeese basis, ‘Aquarius’, hebben plannen ontwikkeld voor aanvullende onderzoeksfaciliteiten. China, dat eerder het ‘Hades Project’ heeft aangekondigd om een AI-onbemand onderwaterstation in de Zuid-Chinese Zee te bouwen, is begonnen met de bouw van een commercieel onderwater datacenter voor de kust van Shanghai.
Juist nu de mensheid grenzen verlegt naar onderwatersteden, zijn ambitieuze projecten in ontwikkeling. In Japan presenteerde Shimizu Corporation een plan voor een ‘Ocean Spiral’ die 6.000 mensen kan huisvesten op een diepte van 3.000 tot 4.000 meter. Tegelijkertijd heeft België plannen onthuld voor een onderwater ecologische stad met ruimte voor 20.000 mensen tegen 2065 als een deel van hun klimaatveranderingsmaatregelen.
Hoewel deze projecten zich nog in de conceptfase bevinden, herinneren ze ons eraan dat we de zee moeten blijven verkennen en de mogelijkheden voor de toekomst moeten blijven onderzoeken.
In Zuid-Korea zijn sinds de jaren 2020 serieuze stappen gezet in de richting van onderzeese steden. Onder leiding van het Korea Institute of Ocean Science and Technology (KIOST) zijn er plannen om tegen 2027 een onderzoeksmodulus te installeren op 30 meter diepte voor de kust van Ulsan, waar drie mensen kunnen wonen.
In vergelijking met geavanceerde landen ligt Zuid-Korea in een vergelijkbare startpositie voor onderzees onderzoek. De stad Busan, die aan drie zijden door de oceaan omgeven is, is een ideale locatie voor deze onderzoeken, met een bloeiende industrieën zoals de scheepsbouw.
Een expert van KIOST opmerkt dat de oceaan, in tegenstelling tot de ruimte, zó onbekend is dat we vaak niet eens weten wat er precies te vinden is. Dit schept een unieke kans voor ontdekking en innovatie.
