Wetenschappers hebben onlangs ontdekt dat de Slangstaart Sprinkhaan (Ameles serpentiscauda) een uniek overlevingsmechanisme heeft ontwikkeld: een complexe dans tijdens het paarseizoen die de mannelijke sprinkhaan helpt om niet opgegeten te worden door de vrouwtjes. Dit fenomeen, dat ‘de dans van de liefde’ wordt genoemd, is opmerkelijk en toont de diversiteit en complexiteit van deze insectensoort aan.
De mannelijke Slangstaart Sprinkhaan is voorzien van drie enkele ogen tussen zijn antennes. Dit kenmerk helpt hem bij het navigeren, vooral omdat hij, in tegenstelling tot andere sprinkhanen, niet kan vliegen door zijn kleine vleugels. Tijdens het paren beweegt de mannelijke sprinkhaan zijn buik op opvallende manieren, variërend van slingerende bewegingen tot snelle trillingen die doen denken aan een rattenslang. Dit unieke gedrag heeft geleid tot de identificatie van de Slangstaart Sprinkhaan als een nieuwe soort, zoals gepubliceerd in het tijdschrift Ethology Ecology & Evolution.
Volgens Roberto Battiston, een natuurspecialist van het Museo di Archeologia e Scienze Naturali “G. Zannato”, was dit de eerste keer dat zulke complexe dansbewegingen werden waargenomen bij deze soort. Hij legt uit dat hoewel sommige sprinkhanen wel seksuele displays vertonen, de dans die door de Slangstaart Sprinkhaan wordt gedaan absoluut uniek is.
De bioloog Christopher Oufiero, verbonden aan het Mantis Lab van de Towson University, wijst erop dat er tot nu toe ongeveer 2500 soorten sprinkhanen bekend zijn. De diversiteit van deze insecten is verrassend, variërend van hun uiterlijk tot hun gedragingen. Vele daarvan zijn nog niet goed onderzocht, vooral als het gaat om hun paringsgedrag, dat vaak verborgen blijft door hun camouflerende eigenschappen.
De ontdekking van de Slangstaart Sprinkhaan vond plaats in de zomer van 2024 op een afgelegen strand op Sardinië, waar onderzoekers enkele exemplaren verzamelden. Ondanks hun kleine formaat – ongeveer 2,5 cm lang – leken de beesten opvallend verschillend van reeds bekende soorten. De eigenlijke bevestiging van hun unieke status kwam pas toen de onderzoekers hun paar- en dansgedrag observeerden, waardoor het duidelijk werd dat ze tot geen enkel bekende soort behoorden.
De vraag blijft wat de functie is van dit bijzondere dansritueel. Dient het om de vrouwtjes te helpen de juiste mannelijke soortgenoten te identificeren, of is het juist ontworpen om de aandacht van de vrouwtjes af te leiden, zodat de mannen veiliger kunnen naderen? Volgens onderzoek lijkt de dans effectief te zijn, aangezien er in het laboratorium geen gevallen van seksuele kannibalisme werden waargenomen bij de Slangstaart Sprinkhaan.
De onderzoekers, waaronder Battiston, zijn enthousiast over de mogelijkheid om meer te leren over deze unieke soort en de implicaties voor het behoud daarvan. De Slangstaart Sprinkhaan komt namelijk voor in een zeer beperkte regio van enkele honderden meters langs de kust van Sardinië. Ondanks de beschermde status van het gebied, vormen toegenomen toerisme en overbegrazing door schapen en geiten een bedreiging voor het voortbestaan van deze soort.
Om de toekomst van de Slangstaart Sprinkhaan veilig te stellen, pleiten de wetenschappers voor opname in de “extreem bedreigde” categorie binnen de internationale natuurbescherming. Battiston benadrukt de noodzaak van striktere maatregelen en het belang van behoud: “We verliezen soorten sneller dan we nieuwe ontdekken, maar ik hoop dat we deze kunnen beschermen.”
